Καλησπέρα και συγχαρητήρια για τη σελίδα σας. Αποφάσισα να θέσω το ερώτημά μου διότι βρίσκομαι σε ένα σημείο καμπής στη ζωή μου. Εδώ και χρόνια βρίσκομαι σε μία επαγγελματική περιπέτεια, υπό την έννοια ότι, αν και δεν έχω μείνει χωρίς δουλειά, έχω αλλάξει τρεις τα τελευταία 7-8 χρόνια, με αποκορύφωμα πριν 1μιση περίπου χρόνο που έκανα μεγάλη στροφή' άφησα την δουλειά μου, άλλαξα χώρα και ξαναγύρισα στα πανεπιστήμια για να κάνω για πρώτη φορά στη ζωή μου κάτι που με γεμίζει πραγματικά και το ήθελα χρόνια, καθώς πήρα υποτροφία για διδακτορικό. Όλα αυτά συνοδευόμενα από οικονομικές και άλλες δυσκολίες, προσωπικές και της οικογενείας. Ενώ παλεύω στην νέα μου αρχή με νύχια και με δόντια για να χτίσω σιγά σιγά την πορεία μου και νιώθωντας ενοχές που άφησα την οικογένειά μου,-τους γονείς μου δηλαδή, καθώς είμαι μοναχοπαίδι, τον Σεπτέμβριο χάνω τον πατέρα μου ξαφνικά και πρόωρα και έρχονται όλα πάνω κάτω. Η λύπη και η στενοχώρια τεράστια, τα άγχη επίσης, καθώς ξαφνικά καλούμαι να γίνω το στήριγμα της οικογένειάς μου, δηλαδή εμού και της μητέρας μου. Ταυτόχρονα, αισθάνομαι ότι η ζωή μου έχει μηδενίσει για άλλη μια φορά, καθώς μου δημιουργείται η αίσθηση πως σε ό,τι και να ξεκινήσω τα τελευταία χρόνια, πάντα υπάρχουν βαρίδια που με κρατάνε πίσω και με κάνουν να προχωρώ αργά και όχι ικανοποιητικά. Πάντα κάποιο τροχοπέδη που δε με αφήνει να αφοσιωθώ σε αυτό που κάνω και να προχωρήσω, πάντα να πρέπει να παλεύω σε πολλά μέτωπα ταυτόχρονα μοιρασμένη ανάμεσα στην επιβίωση και σε αυτό που θέλω να κάνω, μοιρασμένη ανάμεσα στο θέλω και την υποχρέωση, ανάμεσα στο οικογενειακό/κοινωνικό καθήκον και την προσωπική πορεία. Μετά από μία ολιγόμηνη παύση σπουδών, αυτή τη στιγμή μαζεύω τα κομμάτια μου όσο προσπαθώ να τακτοποιήσω εκκρεμότητες και να διαχειριστώ την κατάσταση στο πατρικό μου κι ετοιμάζομαι να γυρίσω πίσω για να συνεχίσω, όμως φοβάμαι ότι πάλι κάτι θα συμβεί(σε εμένα; στη μητέρα μου, που θα είναι μακριά μου; σχετικά με κάτι άλλο) και θα με τραβήξει πίσω, στο μηδέν, στο πουθενά. Τα προσωπικά μου επίσης μια απελπισία, καθώς, ενώ είχα κάποιες σταθερές σχέσεις σε πιο μικρή ηλικία, τα τελευταία 3 χρόνια είμαι κατά βάση μόνη, ενώ γνωρίζω πολύ συχνά "πολλά υποσχόμενους" άνδρες, οι οποίοι είτε αποδεικνύονται πολύ σύντομα ασόβαροι είτε χάνονται για τελείως κουφούς λόγους ξαφνικά από τη ζωή μου. Το συμπέρασμα είναι ότι αδυνατώ να στεριώσω συσχέτιση για πάνω από μερικές βδομάδες/μήνα, έχω κουραστεί να γνωρίζω ανθρώπους με τους οποίους χανόμαστε τόσο εύκολα και κατά βάση έχω κουραστεί να κοιμάμαι μόνη μου τα βράδια και να μην έχω έναν άνθρωπο να μοιραστώ την ζωή μου, τις χαρές μου και τις στενοχώριες μου, ανάγκη που ειδικά υπό τις δεδομένες συνθήκες, είναι περισσότερο μεγάλη για μένα από ποτέ. Η ερώτησή μου μετά από όλη αυτήν την εξιστόρηση είναι πολύ απλή. Αστρολόγε, θα δω μια άσπρη μέρα; Θα καταφέρω να τελειώσω το διδακτορικό μου; Θα καταφέρω να φτιάξω μία σχέση της προκοπής να νιώσω λίγη γαλήνη, φροντίδα και προδέρμ που τόσο τα χρειάζομαι; Θα κάτσει η μάνα μου ήσυχη μια διετια, θα κάνει λίγο υπομονή μπας και μπορέσω και προχωρήσω επαγγελματικά να βοηθήσω κι εμένα κι εκείνη; Επίσης, θα προχωρήσει το πρότζεκτ που ετοιμάζω για δική μου εταιρεία; Θα συνεχίσω στο εξωτερικό; Θα πάνε καλά τα πράγματα τα επόμενα χρόνια ή να πάω να γίνω τσοπάνης στο χωριό μου μακριά από όλους κι από όλα να ησυχάσω; Γιατί νομίζω ότι έχω φτάσει στα όριά μου να παλεύω για το τίποτα και δεν αντέχω άλλο. Ευχαριστώ πολύ, αστροψυχολόγε της καρδιάς μας.