– Δηλαδή, πιστεύεις πως υπάρχει πιθανότητα να μην είναι όπως τα σκέφτομαι, όπως τα επεξεργάζομαι, όπως παλεύω να πείσω τον εαυτό μου ώστε να μη γίνω ένας από αυτούς που τους παίρνει από κάτω…;

– Δηλαδή, μπορεί αύριο να μη μου δοθεί ή ευκαιρία ή να μη δημιουργήσω την ευκαιρία να αποδράσω όπως σχεδιάζω…;

– Σοβαρολογείς, πως θα πρέπει να συνηθίσω στην ιδέα πως η ημέρα μου θα είναι όπως τη βιώνω σήμερα…;

– Τι εννοείς λέγοντας πως η παγίδα μπορεί να είναι τόσο καλή στημένη, που η σκέψη ενός καλύτερου αύριο να είναι το xanax μου, ώστε να μην επαναστατήσω ή αποδράσω τώρα και όχι αύριο (χωρίς χρονικό ορίζοντα) όπως σχεδιάζω…;

– Είναι ποτέ δυνατό να μας ψεκάζουν; Και αν ναι, πότε θα ρίξουν και μερικές χούφτες prozac σε σκόνη για να γελάσει το χειλάκι μας…;

– Δεν μπορεί να έπεσα και πάλι τόσο έξω… Αυτή τη φορά, έχω δίπλα μου ένα άτομο που εννοεί όσα λέει. Όχι, δε θέλω ούτε να ακούσω την πιθανότητα να βγω και πάλι χαμένος/η από αυτή τη σχέση, να πρέπει να παραλάβω για ακόμα μία φορά την καρδιά μου κομματάκια ένα πρωί που ένας courier θα χτυπήσει το κουδούνι της εξώπορτας μου…

– Ρε φιλαράκι, επειδή με κούρασες και νομίζω πως θέλεις να με φτάσεις στην εξώπορτα από το Δαφνί, αρχίζω να φτιάχνω τη βαλίτσα μου και αύριο πρωί την κάνω… Τι εννοείς πως με έχεις ξανακούσει να δίνω τέτοιες υποσχέσεις; Κρατάς σημειώσεις και ημερολόγιο…;

– Ναι, δεν ξέρω, ίσως και να έχεις δίκιο… Ίσως και να έφτασε η ώρα για τη μεγάλη φυγή… Και ξέρεις κάτι; Δε θα μου λείψει ούτε ο Ήλιος, ούτε η θάλασσα, ούτε το μοναδικό γαλάζιο του ουρανού που έχω τώρα πάνω από το κεφάλι μου. Θα μου λείψεις εσύ και όσοι μπορώ να αποκαλώ εσύ, αφού λυτρώνετε τη μοναξιά του εγώ μου. Μήπως όμως φτάσαμε σε μία κοινωνία που δεν υπάρχει νόημα να αναζητάς ανθρώπους που λειτουργούν ως \”εσύ\”, όταν κατάφεραν να κλέψουν με ριφιφί το \”εγώ\” μας…;

*: με τη Σελήνη κενή πορείας και μετά το μεσημέρι αγκαλιά με τον Ποσειδώνα στους Ιχθείς, ο μόνος τρόπος για να ανακαλύψεις τον Κρόνο σου (Ήλιος σε σύνοδο με Κρόνο στο Σκορπιό) είναι να εξαϋλωθείς και να δεις αν περίσσεψε τίποτα. Και αν δεν περίσσεψε…; Ίσως τότε η αλήθεια να τελείωσε και να έφτασε η ώρα για το παραμύθι: 3, 2, 1 πάμε…