– Αν δεν ντρεπόμουν τόσο πολύ, θα το έλεγα!!! Στο υπόσχομαι… Έχω πιάσει τόσες φορές τον εαυτό σου μπροστά στον καθρέφτη να παρακαλώ για ένα θαύμα ώστε να το τολμήσω…

– Αν όμως περιμένω λίγο ακόμα…; Αν δεν είμαι έτοιμος/η να το δοκιμάσω; Αν φάω τα μούτρα μου και γυρίσω πίσω περίγελος όσων περιμένουν τόσο καιρό να επιβεβαιώθουν με την αποτυχία μου;

– Αν θέλει, αλλά φοβάται να εκδηλωθεί; Αν με θέλει, αλλά δεν κάνει το βήμα επειδή φοβάται την απόρριψη; Αν προσπαθεί να συνέλθει από την τελευταία ερωτική του/ης αποτυχία, ώστε να μην τολμά να εκφράσει όσα νιώθει; Αν πρέπει να κάνω εγώ το πρώτο βήμα και περιμένω άδικα την πρώτη αντίδραση από την απέναντι πλευρά; 

– Αν είχα προλάβει να φύγω πριν ξεσπάσει η κρίση, αν τον/ην είχα ακούσει και βρισκόμουν τώρα κάπου μακριά, σκέψου πως θα ζούσα. 

– Αν συνεχίσουν να κόβουν κι άλλο από το μισθό μου, αν υποψιαστώ πως αύριο θα χάσω και εγώ τη δουλειά μου, αν δεν μπορέσω να εξασφαλίσω αυτή τη θέση που μου έχουν υποσχεθεί, τότε στο επόμενο συλλαλητήριο θα κατέβω και εγώ. Δεν πάει άλλο, αλλά μόνο αν δεν έχει βρεθεί λύση μέχρι τότε…

Πόσους τέτοιους ανθρώπους συναντάς γύρω σου κάθε ημέρα; Πόσες φορές σκέφτεσαι κάτι από τα παραπάνω στη διάρκεια της ημέρας; Πόσες φορές στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη και αναρωτιέσαι αν ζεις σε αυτή την πραγματικότητα ή ονειρεύεσαι; Πόσο έτοιμος/η είσαι να μη ζεις αύριο…;

Ναι, ξέρω σε σοκάρω… Αλλά, αν πιστεύεις σε κάτι ανώτερο από εσένα, αν θεωρείς πως δε ρυθμίζονται τα πάντα από την προσωπκή σου βούληση, τότε θα γνωρίζεις πως δεν έχεις υπογράψει κανένα συμβόλαιο για το πόσο θα ζήσεις. Αν λοιπόν, αυτή η μικρή λεξούλα, το αν ντε, δεν είχε εφευρεθεί και στη θέση της έβαλες το χρονικό επίρρημα όταν, τότε ξέρεις πως θα ακούγονταν όλες οι παραπάνω φράσεις; Σαν υποσχέσεις στον εαυτό σου να δραστηριοποιηθείς, σαν σκουντήγματα στον τοίχο όταν αποχαυνώνεσαι μπροστά σε μία επικίνδυνη τηλεόραση, σαν ενέσεις καφεϊνης την ώρα που γλαρώνεις και εύχεσαι και μπορούσες να κοιμηθείς και να ξυπνήσεις πίσω στη χρυσή (ευνουχισμένη though) δεκαετία των 00s. 

Όταν η Σελήνη περνά στους Ιχθείς και συναντά τον Ποσειδώνα και τον Χείρωνα, το μαγικό θαύμα και η ιδανική αυτοχειρία μπορεί να κοιμούνται στο ίδιο κρεβάτι φλερτάροντας με μία ηδονική ή ουτοπική ένωση. Όταν ο Άρης πλησιάζει τον Πλούτωνα, τότε θα πρέπει να μάθεις πως η παράλυση μπροστά στις εξελίξεις δεν είναι απαραίτητα σοφή κίνηση για να κατακαθίσει ο κουρνιαχτός, αλλά και δήλωση παραίτησης. Και όταν θέλεις τόσο πολύ να φύγεις από τη Γη που έχει και εύκολα και δύσκολα, και βούληση αλλά και πεπρωμένο, που μπορείς να γίνεις και άγγελος αλλά και διάβολος, τότε ίσως να μου λες πως το σύννεφο σου ταιριάζει πιο πολύ ως τόπος διαμονής. 

Αν όμως η ζωή στο σύννεφο είναι κόλαση σε σχέση με τη ζωή εδώ κάτω, σήμερα, τώρα, αυτή τη στιγμή…; Αν εκεί πάνω δεν υπάρχει καρδιά και αγάπη; Αν η ζωή είναι εδώ και τώρα, τότε μη με παραμυθιάζεις με κάτι που δεν ξέρω αν είναι όπως το ονειρεύεσαι. Αν όμως εξακολουθείς να το ονειρεύεσαι, τότε κάντο πραγματικότητα και έλα να το ζήσουμε μαζ, εδώ και τώραί! Και εγώ από αύριο θα τολμήσω, θα εκτεθώ, θα αντιπαρατεθώ, θα ζήσω για εσένα, για εμένα, για εμάς…