Η πόρτα για ακόμα μία φορά παρούσα, να κλείνει το δρόμο στον ήρωα του παραμυθιού μας. Η πόρτα κλειστή και σφραγισμένη, σαν να την έχουν κλειδώσει εδώ και χρόνια και να έχουν πετάξει το κλειδί. Παρατηρώντας την ο ήρωας, μπόρεσε να διακρίνει κάποιες σκουριές στους μεντεδέδες, κάτι που έλεγε πως είχε καιρό να ανοίξει. Το χερούλι της έμοιαζε να έρχεται από παλιότερη εποχή, από εκείνες τις εποχές που το έπιανες στο χέρι σου και το χτυπούσες με δύναμη στη μεταλλική πόρτα για να σου ανοίξουν. Ναι, κάπως έτσι πρέπει να ήταν, αφού δεν υπήρχε και κουδούνι για να χτυπήσεις ώστε να σου ανοίξουν, σκέφτηκε από μέσα του. 

Το πρόβλημα του όμως δεν ήταν πως δεν υπήρχε κουδούνι. Το πρόβλημα ήταν πως το χερούλι ήταν σε τέτοιο ύψος που δεν το έφτανε πλέον. Η αλήθεια είναι πως κάτι είχε καταλάβει καθώς πλησίαζε από μακριά προς την πόρτα. Είχε διακρίνει αυτό το μεταλλικό χερούλι από απόσταση, αφού του φαινόταν πως ήταν τοποθετημένο στο ύψος των ματιών του και όχι πιο κάτω όπως συνηθίζεται. Δεν είχε δώσει και πολύ σημασία όμως, καθώς στην πορεία του προς την πόρτα είχε μαζί του εκείνον/η που τον γέμιζε με αυτοπεποίθηση και όνειρα πως δεν υπάρχουν εμπόδια στη ζωή. 

Και συνέχισε να βαδίζει, πλησιάζοντας ολοένα και περισσότερο προς την πόρτα. Βλέποντας πως η πόρτα πλησιάζει προς το μέρος του, άρχισε να τρέχει, διστακτικά στην αρχή, αλλά εντονότερα αργότερα ώστε να φτάσει στην πόρτα μια ώρα αρχύτερα. Απέκτησε εμμονή με την πόρτα, του έγινε στόχος ζωής να τη φτάσει και να την ανοίξει. Και καθώς έτρεχε προς την πόρτα, ο κόσμος γύρω του γινόταν λιγότερος, οι φωνές πιο μακρινές, το φως άρχισε να χάνεται. Εκείνος όμως σκεφτόταν πως πίσω από την πόρτα θα υπήρχε κόσμος που τον περίμενε, ένας Ήλιος λαμπερός, μία ζωή χωρίς προβλήματα για εκείνον και την ηρωίδα του παραμυθιού που είχε πλάσει στο μυαλό του και την είχε δίπλα του. 

Και τότε κοίταξε δίπλα του: η ηρωίδα έλειπε. Σταμάτησε, για την ακρίβεια φρενάρισε λίγα μέτρα μπροστά από την πόρτα που έμοιαζε πλέον πανύψηλη και απειλητική. Το χερούλι τόσο ψηλά που δεν το έφτανε. Δεν υπήρχε ίχνος από κουδούνι για να χτυπήσει και να του ανοίξουν. Και το φως να έχει πλέον δώσει τη θέση του στο σκοτάδι. Απελπισία. Γύρισε το κεφάλι προς τα πίσω και κατάλαβε πως είχε τρέξει τόσο πολύ, που έχασε τα ίχνη από αυτούς που είχε μαζί του στο ξεκίνημα της πορείας. Η ηρωίδα άφαντη και ένα σύννεφο σκόνης να καλύπτει τα ίχη του. 

Θα σκαρφάλωνε την πόρτα ή θα γυρνούσε πίσω με την ουρά στα σκέλια για να παραδεχτεί την ήττα του; Ένα βήμα προς τα πίσω και ένα βλέμμα προς την πόρτα μήπως και την σκαρφαλώσει. Ένα βλέμμα προς τα πίσω μήπως και δει την ηρωίδα που έχασε και ένα βήμα προς τα μπροστά μήπως και πηδήξει την πόρτα και τη βρει πίσω από την πόρτα. Ήταν σίγουρος πως τρελαινόταν, γυρνώντας το κεφάλι του πότε προς τη μία κατεύθυνση και πότε προς την άλλη. Ένιωσε ιδρωμένος, αγχωμένος και σχεδόν νικημένος και τότε πετάχτηκε από τον ύπνο του. 

Όνειρο ήταν… Εφιάλτης για την ακρίβεια. Τσέκαρε στη διπλανή θέση του κρεβατιού. Η ηρωίδα εκεί, κοιμόταν γαλήνια. Της έπιασε το χέρι και τότε κατάλαβε. Η πόρτα ήταν το εμπόδιο που έβαζε κάθε φορά στον εαυτό του ως πρόκληση ώστε να έχει στόχους. Και κάθε φορά που έβαζε μία πόρτα μπροστά στα μάτια του, έχανε το στόχο της ζωής του που έτρεχε σε καθημερινή βάση. Έχανε τη ζωή που είχε σήμερα, με όνειρο μία ζωή πίσω από φανταστικές πόρτες. 

Όταν ο Ήλιος από το Ζυγό συναντά Σελήνη και Πλούτωνα από τον Αιγόκερω, τότε το να μην έχεις εμπόδια μπορεί να σημαίνει πως δεν έχεις και στόχους. Το να επιλέγεις όμως να ζήσεις σήμερα τη ζωή σου, δε σημαίνει πως δε θέλεις να συνεχίσεις να έχεις και την ίδια ζωή και αύριο. Το πρόβλημα του Ήλιου με τον Πλούτωνα είναι πως δεν είναι εύκολα διακριτό αν το εμπόδιο είναι ορατό είναι δημιουργείται από τη σκιά του Ήλιου πάνω στην προβολή της ζωής στο αύριο. Για να μάθεις να ζεις, πρέπει να κοιτάξεις τον Ήλιο σου και όχι να ψάξεις για σκιές που θα μπορούσαν να καλύψουν τον Ήλιο σου. Αλλά πόσο δύσκολο είναι μερικές φορές να ανακαλύψεις τον Ήλιο σου, τον πυρήνα που κρύβονται οι πραγματικές ανάγκες του ήρωα του παραμυθιού που ήρθες να ενσαρκώσεις, χωρίς να εστιάζεις σε τεχνητούς Ήλιους που γεννούν οι κομπάρσοι της παράστασης σου;