Η ενεργοποίηση του άξονα του μεταβλητού σταυρού (Δίδυμοι/Τοξότης, Παρθένος/Ιχθείς) με την παρουσία της Σελήνης στον Τοξότη, τη σύνοδο με Κρόνο και Αφροδίτη στο ίδιο ζώδιο και το τετράγωνο με Ποσειδώνα και άξονα Δεσμών Σελήνης σε Παρθένο/Ιχθείς την Τετάρτη 2 Νοεμβρίου φωνάζει από μακριά πως υπάρχει μία διάσταση απόψεων που είναι δύσκολο να γεφυρωθεί χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις.
Τα μεγάλα και επεκτατικά σχέδια φαίνεται να συναντούν πρακτικά εμπόδια, αφού η μεγάλη εικόνα δεν αναγνωρίζει τα μικρά σημεία του πλάνου που απαιτούν διαμόρφωση εκ νέου, που χρήζουν ιδιαίτερης προσοχής, που θα μπορούσαν να αποτελέσουν παγίδες. Είναι πιθανό να κληθείς να παρουσιάσεις τις σκέψεις σου, τη στιγμή που γνωρίζεις πως δεν έχεις τελειοποιήσει το πλάνο σου, τη στιγμή που έχεις πλέον τη βεβαιότητα πως το σχέδιο δε θα βγει, αφού υπάρχουν δεδομένα που δεν μπορούν να κουμπώσουν μεταξύ τους. Η απάντηση στην κριτική και τις αιτιάσεις δεν μπορεί να είναι η επιμονή σε μονολόγους που θέλουν να λέγονται διάλογος, αλλά η επαφή με την πραγματικότητα.
Η παρούσα κατάσταση λέει πως θα πρέπει να μειώσεις τον πήχη της προσδοκίας ή να αυξήσεις τη σωματική και πνευματική προσπάθεια ώστε να φτάσεις στον πήχη της προσδοκίας. Στην πρώτη περίπτωση, έρχεσαι αντιμέτωπος/η με ανθρώπους που πίστευαν πως θα μπορούσες να είσαι κάτι διαφορετικό σε σχέση με το μέσο κοινωνικό όρο που υπάρχει αυτή τη στιγμή εκεί έξω. Στη δεύτερη περίπτωση, θα πρέπει να ιεραρχήσεις τις προτεραιότητες σου και να εξετάσεις τι είδους συμβιβασμούς καλείσαι να κάνεις σχετικά με τις προσωπικές σου αντιστάσεις απέναντι σε επιθυμίες άλλων. Και στις δύο περιπτώσεις, γνωρίζεις πως καλείσαι να μετακινηθείς από τις απόλυτες απόψεις σου, οπότε το ζητούμενο δεν είναι να ζυγίσεις τι είναι πιο εύκολο, αλλά τι είναι πιο αποδεκτό από εσένα.


0 comments
Μια Κάποια
1 Νοεμβρίου, 2016 at 11:21 μμ
Nooope, είχα την τύχη και τιμή να απεγκλωβιστώ από όλα αυτά τα αδιέξοδα, ανούσια διλήμματα όταν η οδοκαθαρίστρια στην Β. Σοφίας έβγαζε από τα σκουπίδια τα μισοφαγωμένα κουλούρια των περαστικών για να ταΐσει τα περιστέρια. Όταν κάποιος έχει ανεβάσει με επιτυχία τον πήχη, έχει κόψει το νήμα κάμποσες φορές, είναι τουλάχιστον υποψιασμένος πως δεν είναι αυτό το ουσιώδες αλλά η παρ-ουσία (παρεμπιπτόντως ετυμολογικά παρ-ον δηλώνει τόπο, όχι χρόνο). Δεν έχω σχέδιο, δεν έχω στόχο, είμαι το σχέδιο, είμαι ο στόχος.