Είμαι σχεδόν πλέον βέβαιος πως υπάρχουν αρκετές στιγμές στη διάρκεια της ημέρας σου που σκέφτεσαι να κάνεις κάτι που θα αναταράξει τα νερά της λίμνης που μοιάζει με ιδανικό μέρος περιπάτου για όσους/ες αποφάσισαν να ζήσουν μέχρι απλά να πεθάνουν. Θα περνά από το μυαλό σου να πιάσεις μία πέτρα και να την πετάξεις μέσα στο νερό, ώστε να δεις τις αντιδράσεις αυτών των ανθρώπων που μοιάζει να έχουν κλειδώσει τις αισθήσεις τους σε ένα συγκεκριμένο πακέτο ήχου/εικόνας και συναισθήματος, με αποτέλεσμα να ζουν στο δικό τους κόσμο. Μοιάζει αρκετά διασκεδαστικό να γίνεις αυτός/η που θα δοκιμάσει να δει αν έχουν ακόμα τις αισθήσεις τους ή μήπως έχουν μπει σε sleepmode και απλά επαναλαμβάνουν προσεκτικά επιλεγμένα μοτίβα κίνησης και δράσης με τρόπο που καταφέρνει να διατηρηθεί η εντροπία του όλου συστήματος σε πολύ χαμηλά επίπεδα. 

Ίσως να θελήσεις να επιστρέψεις σε εκείνη την παιδική και αθώα ηλικία σου, τότε που η φάρσα που έκανες στους δασκάλους, τους γονείς ή τους αγνώστους έμοιαζε με ένα αστείο που έκανε αρκετό κόσμο να γελάσει με την ψυχή του. Ίσως να θελήσεις να ξετρυπώσεις ένα παλιό κόμικ, να γίνεις ένα με την ιστορία που διαβάζεις, μήπως και καταφέρεις να βρεις εκ νέου την παιδική σου ματιά απέναντι στα πράγματα, καταφέρνοντας να αποδράσεις από έναν κουραστικά σοβαροφανή κόσμο των μεγάλων. Μπορεί πάλι να παλεύεις ώστε να ανακαλύψεις τον  πλέον αποδοτικό τρόπο ώστε να προκαλέσεις ένα ελαφρύ ηλεκτροσόκ στους γύρω σου, με στόχο να τους ξυπνήσεις για να συνεχιστεί η παράσταση στην οποία συμμετέχετε. 

Αυτό όμως που ίσως να μην έχεις σκεφτεί, είναι πως το ισχυρότερο σοκ μερικές φορές είναι η απόλυτη απραξία από τον άνθρωπο που έχουν συνηθίσει οι άλλοι να είναι αυτός που θα οδηγήσει την άμαξα έξω από το βάλτο. Ίσως η απάντηση στις εσωτερικές σου αναζητήσεις και τον άστατο ύπνο της τελευταίες περιόδου να είναι η απόλυτη απαξίωση μίας κατάστασης στην οποία συμμετέχεις χωρίς ποτέ να έχεις αναρωτηθεί αν το σκηνικό της ταιριάζει με την αύρα σου. Κάνοντας ένα βήμα πίσω και βλέποντας την εικόνα από την πλευρά του παρασκηνίου ή της πλατείας με τους θεατές, είναι πιθανό να συνειδητοποιήσεις πως προσπαθείς να κάνεις τεχνητές αναπνοές σε μία παράσταση που έχει πάψει προ πολλού να είναι live και απλά παίζεται ως επανάληψη σε ένα ξύλινο κοινό. 

Η Νέα Σελήνη λοιπόν το Σάββατο  28 Ιανουαρίου στην 8η μοίρα του Υδροχόου φαίνεται να σου φωνάζει ψιθυριστά πως το να θέλεις να ζήσεις δεν είναι αυταπόδεικτο για όλους, αλλά είναι μία καλή πρόφαση για πολλούς ώστε να βάλουν τους γύρω τους σε διαδικασία να πιστέψουν πως είναι λυτρωτές και σωτήρες σε μία εποχή του χρόνου που όλα πρέπει να κινούνται σε αργή κίνηση. Σε μία τέτοια περίπτωση, δεν έχει νόημα αν επιλέξεις να γίνεις ο πρωταγωνιστής, ο σκηνοθέτης ή ο παραγωγός της ταινίας που σου προτείνουν να συμμετάσχεις, αλλά να αναρωτηθείς μήπως η μόνη σκηνή που έχει μείνει να γυριστεί είναι αυτή που θα πέσουν οι τίτλοι του τέλους. Ρίξε λοιπόν τους τίτλους τέλους, και μετά θα σου ευχηθώ με όλη μου την καρδιά Καλή Αρχή!