Καθώς συλλογίζομαι τη ζωή μου και την πορεία μου, πολλές φορές νιώθω ότι στο αισθηματικό κομμάτι δεν αξίζω κάτι καλό ή δεν υπάρχει κάτι εκεί έξω για μένα, σκέψεις που όσο τις αναμασάς σε κάνουν να λυγίζεις σιγά σιγα και να χάνεις την ομορφιά της ζωής. Είμαι γεννημένη 4/2/1982 ώρα γύρω στις 20:40 στην ελλάδα, το έτος 2011-2012 αισθάνθηκα τόσο βάρος στη ζωή μου σχεδόν κατάθλιψη θα έλεγα, χώρισα με ένα δεδμό χρόνων ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με ότι φανταζόμουν. Αυτή τη στιγμή εργασιοθεραπία και πολύ πίεση με διάβασμα και σπουδές παράλληλα αλλά δεν εμφανίστηκε τίποτα στη ζωή μου στο αισθηματικό κομμάτι, στον περίγυρο μου δεν βλέπω φως σε αυτό το θέμα, ο κύκλος στενός και νίωθω τόσο μόνη και άχρηστη, 2 σχέσεις και οι 2 βατερλό κατέληξαν, και μετά ξυπνάς και έχεις περάσει τα 30 και νιώθεις ότι δεν υπάρχει τίποτα για εσένα ούτε φλέρτ, θες να ζήσεις τη συντροφικότητα και σε σένα ήταν πάντα τόσο δύσκολο, γιατί; φταίς σε κάτι, δεν το αξίζεις;δεν μπορώ να συμβιβαστώ απλά να είμαι με κάποιον για να μην είμαι μόνη μήπως πάλι είμαι πολύ ονειροπόλα για αυτό τον κόσμο;Θα έρθει κάτι καλό στο θέμα σχέσεων αυτή τη χρονιά; κουράστηκα να τα περνάω όλα μόνη και δεν θέλω να με πάρει από κάτω δεν αντέχω να ζήσω αυτό που έζησα το 2011-2012 πάλι ήταν μια τρέλα. Ευχαριστώ.