Διάβαζα σήμερα σε ένα άρθρο των Financial Times πως το νέο μνημόνιο που υπέγραψε η Ελλάδα είναι μία συγκεκαλλυμένη πρόφαση για να οδηγηθεί η χώρα στη χρεοκοπία, την πτώχευση ή όπως αλλιώς ονομάζεται η κατάσταση κατά την οποία οι τράπεζες χάνουν όλη τους τη δύναμη (κάτι που ενδιαφέρει πρωτίστως ένα κράτος δυτικής κουλτούρας, αφού ο πολίτης την έχει ήδη απωλέσει εδώ και καιρό). Σύμφωνα με το συγκεκριμένο άρθρο, όλα όσα ζητούνται από την Ελλάδα για να λάβει τη δόση των χρημάτων από το μνημόνιο, είναι σαν να προσπαθείς να επανιδρύσεις ένα κράτος μέσα σε περίοδο μίας εβδόμαδας, κάτι πρακτικά αδύνατο. 

Διαβάζοντας λοιπόν τους όρους της επανίδρυσης έπεσα πάνω σε όρους όπως φορολογικές ρυθμίσεις, ανταγωνιστικότητα versus μισθοδοσίας, ασφαλιστικές εισφορές, συνταξιοδότηση και διάφοροι άλλοι όροι που αναφέρονται είτε σε άψυχα αντικείμενα (χρήματα και κτήσεις), είτε σε υποχρεώσεις του ατόμου προς το κράτος για να θεωρείται πολίτης αυτού (εισφορές, ένσημα, εργασία). Ταυτόχρονα, σκάει σαν είδηση-ηλεκτροσόκ στην κοινωνία (αλήθεια, ποιος από εσάς πίστευε πως κάτι δε συμβαίνει;) πως κάποιος βουλευτής έβγαλε χρήματα στο εξωτερικό τον τελευταίο χρόνο, κάτι που σίγουρα έχουν πράξει και πολλοί άλλοι πολιτικοί και μεγαλοπαράγοντες (και δικαίωμα τους στο κάτω-κάτω). 

Όταν η Σελήνη βρίσκεται στον Κριό, τότε το ενδιαφέρον γύρω από τον άνθρωπο ως μονάδα, ως προς την επανέναρξη, την επανίδρυση, το νέο ξεκίινημα γίνεται σημαία με την οποία προσπαθείς να ανοίξεις δρόμο μέσα σε ένα κοινό που μπορεί να σου κόβει τη θέα προς τον ορίζοντα. Όταν όμως η Σελήνη στον Κριό συναντά την Αφροδίτη, όπως θα συμβεί το Σάββατο 25 Φεβρουαρίου, τότε η επανίδρυση πρέπει να ξεκινήσει από τις ανθρώπινες σχέσεις και όχι από άψυχα αντικείμενα, αόριστους όρους και την ασφάλεια του κάθε ατόμου με βάση όσα κατέχει στην τσέπη και όχι στην καρδιά. 

Ναι, όταν το σύμπαν γύρω σου καταρέει, τότε κατανοείς πως δε σου αρέσει η δουλειά σου, πως έχεις πάρει λάθος δρόμο αφού άκουσες το μυαλό και όχι την καρδιά σου, πως έχασες το χρόνο σου να μεγαλώνεις το φέουδο που τόσο καιρό δημιουργούσες γύρω από τον εαυτό σου αποξενώνοντας τα άτομα που ζούσαν στο γειτονικό φέουδο. Τώρα όμως είναι η ώρα να καταλάβεις πως επανιδρύεις τη ζωή σου όταν πας κόντρα στο ρεύμα και επενδύεις στις ανθρώπινες σχέσεις, όταν αγκαλιάσεις το άτομο που είναι κοντά σου, όταν εκφράσεις τον έρωτα σου χωρίς να φοβάσαι την απόρριψη, όταν ακούσεις την ψυχή σου που φωνάζει πως αφυκτιά κάτω από τόνους περιοριστικών εξαναγκασμών που της έριξαν κάποιες lifestyle καθοδηγούμενες επιταγές από ανθρώπους (;) που προτίμησαν τον πλουτισμό της τσέπης τους παρά της καρδιάς τους.

Ναι, τώρα είναι η ώρα να ανοίξεις την αγκαλιά σου, να φωνάξεις πως γνωρίζεις τον τρόπο που οι ευθύνες και οι υποχρεώσεις καταφέρνουν να σε υποδουλώνουν και όχι να σε απελευθερώνουν από το άγχος της αυριανής σου ύπαρξης, και να νιώσεις επιτέλους ελεύθερος/η, γεμάτος/η αφού δεν κουβαλάς τίποτα επίκτητο μαζί σου…

Υ.Γ. Σε μία ιδεατά ανθρωποκεντρική κοινωνία, το παραπάνω κείμενο δεν είναι τίποτα άλλο παρά οι κανόνες που ακολουθούνται στην καθημερινότητα. Στη δική μας όμως κοινωνία, ίσως και το φυλλάδιο ενός γραφικού περαστικού που δεν έχει ακόμα λάβει την φορολογία αλληλεγγύης ενός κράτους που είχε ως άγνωστη λέξη την έννοια της αλληλεγγύης μέχρι σήμερα…