– Ξέρεις τι μου έχει κολλήσει από χθες μέσα στο μυαλό: η λέξη μόνος…

– Επειδή είμαι στο μυαλό σου πολύ περισσότερο καιρό από χθες, να σου πω πως κουβαλάς αυτή τη λέξη πολλά χρόνια. Είτε το γνωρίζεις, είτε κάνεις πως δεν το γνωρίζεις, εγώ πρέπει να στο αναφέρω…

– Μην αρχίζεις πάλι… Θέλεις να σου πω για αυτό που ξεκίνησα;

– Βεβαίως, είμαι όλος αυτιά….

– Μόνος: παρεξηγημένη έννοια… Μπορείς να είσαι μόνος από ατύχημα, από ατυχία, από βλακεία, από λάθος, από δυστοκία, αλλά μπορείς να είσαι μόνος και από επιλογή. Γιατί λοιπόν να πρέπει να απολογείται κανείς όταν νιώθει, είναι ή θέλει να μείνει μόνος; Γιατί να πρέπει να φοβάται να παραδεχτεί πως είναι μόνος; 

– Αυτό που μου λες είναι πως δεν υπάρχει νόμος σχετικά με το λόγο που κάποιος είναι μόνος…

– Μόνος και νόμος είναι δύο λέξεις από αναγραμματισμό. Δεν υπάρχει νόμος που να λέει γιατί είσαι μόνος. Κάποιος μπορεί να είναι μόνος, επειδή θέλει να γίνει μοναδικός. Αν δε μείνεις μόνος, πως θα ακούσεις αυτό που φωνάζει μέσα σου, πως θα καταλάβεις το ρυθμό που δίνει η καρδιά σου, πως θα ανοίξει ένα νέο μονοπάτι για να περπατήσεις; Άλλωστε, όλοι οι μεγάλοι έχουν γράψει για την ευεργετική επίδραση της μοναξιάς στη δημιουργικότητα (loneliness και solitude είναι δύο όψεις της έννοιας της μοναξιάς με τελείως διαφορετική κατάληξη). Αν δε μείνεις μόνος δε θα μπορέσεις να σκεφτείς και δράσεις έξω από κουτί τη λογικής μέσα στο οποίο σε έχουν στριμώξει νόμοι και περιορισμοί, πρέπει και κατεστημένο, κοινωνίες και ένα καταπιεσμένο συλλογικό ασυνείδητο. 

– Ναι, αλλά γιατί κάποιος που μένει μόνος για να αισθανθεί μοναδικός, δεν μπορεί να είναι και νομαδικός; Βλέπεις, κι άλλος αναγραμματισμός…

– Μα δε λέω πως κάποιος που είναι μόνος, δεν μπορεί να ανήκει σε ομάδες. Ίσως μένοντας μόνος να παρατηρεί συμπεριφορές, να διαβάζει νόμους που βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού λίγο πριν εκπέσουν, να αντιλαμβάνεται κοινωνικές τάσεις που ξεφτίζουν, να αναγνωρίζει σημάδια μίας παρακμής που έρχεται με ταχύτητα αλλά κρύβεται μέσα σε ένα σύννεφο που σηκώνεται από το τρέξιμο των ανθρώπων που κινούνται σε ομάδες χωρίς στόχο και όραμα. Αυτός ο μόνος μπορεί να αναγνωρίζει κι άλλους τέτοιους μόνους ή να ξυπνά συνειδήσεις ατόμων που έτρεμαν να ακούσουν το μέσα τους. Ξέρεις τι γίνεται; Κάποιος που χαρακτηρίζεται μόνος, μπορεί να είναι αυτός που διαβάζει το νέο νόμο που έρχεται, αυτός που ακούει τη μοναδικότητα του και προσπαθεί να διαχωρίσει τις υγιείς ομάδες από τους νομάδες που απλά ακολουθούν άβουλα …

– Ένας τέτοιος μόνος όμως θα μπορούσε να είναι και ο τρελός του χωριού…

– Δε διαφωνώ… Για να το αναγνωρίσεις όμως, αρκεί να κοιτάξεις τις αντιδράσεις του κοινού απέναντι σε έναν τέτοιο μόνο. Με τον τρελό του χωριού, οι γύρω του διασκεδάζουν. Αν οι γύρω όμως δε διασκεδάζουν, αλλά ανοίγουν μάτια και αυτιά διάπλατα, τότε μάλλον πρόκεται για τον μοναχικό που αποφάσισε να αποκαλύψει τη μοναδικότητα του την ώρα που το πούλμαν είναι στην άκρη του γκρεμού…

Με τη Σελήνη στον Καρκίνο σε θέση μάχης με τον Πλούτωνα από τον Αιγόκερω και τον Ουρανό από τον Κριό, και σε προσπάθεια αγαστής συνεργασίας με το Χείρωνα από τους Ιχθείς, η πάλη για να ξεφύγεις από το melting pot που επιπλέεις ή βυθίζεσαι μπορεί να γίνει ιερή σταυροφορία της έκφρασης της μοναδικότητας σου, που ίσως να οδηγήσει και στα όρια της μοναχικής γραφικότητας. Κάπως έτσι όμως ξεκινούν συνήθως οι επαναστάσεις που αλλάζουν την ανθρωπότητα. Από μία διαπίστωση ενός μόνου που κινείται έξω από τους νόμους του τετράγωνου πλαισίου μίας παλαιολιθικής συλλογιστικής…