Και αν αποφάσιζες να παραδοθείς; Αν παραδεχόσουν πως είσαι αδύναμος/η να τα βάλεις με το τέρας της ζωής που λέγεται συνήθεια, πως θα ένιωθες; Αν σήκωνες τα χέρια ψηλά για να φωνάξεις πως νικήθηκες και έλεγες πως θα παίξεις στο παιχνίδι που οι κανόνες είναι άδικοι, οι φόροι (τσέπης και καρδιάς) ληστρικοί, οι ποινές δυσβάσταχτες, η απόδραση μία πράξη για γίγαντες σε ψυχή που για την ώρα δε διαθέτεις, πως θα κοίταζες τον εαυτό σου στον καθρέφτη; Πως θα ξυπνούσες αύριο το πρωί μετά από αυτή την απόφαση;

Θα άντεχες να κάνεις ένα βήμα προς τα πίσω για να χωρέσεις εκεί που βρίσκεσαι και ευχόσουν να φύγεις; Θα έφτυνες λαχτάρες της καρδιάς σου που δυστυχώς έγιναν παραμύθια χωρίς τέλος; Θα χαμήλωνες το κεφάλι για να μη διαφέρεις από τους γύρω σου που συνήθισαν στη νέα στάση του σώματος τους; Θα παραδεχόσουν πως είσαι ένας/μία από το σύνολο και είναι ουτοπικό να νομίζεις πως θα μπορέσεις κάποια στιγμή να διαφέρεις; 

Αν όλα τα παραπάνω σου φαίνονται τεράστιοι συμβιβασμοί, τότε θα πρέπει να βάλεις καλά στο μυαλό σου πως η απόδραση δεν είναι μία πράξη που κάποιος θα σου ανοίξει την πόρτα για να φανεί ηρωική πράξη. Η απόδραση είναι εκείνη η στιγμή που με μια βαθιά ανάσα, κατεβάζεις τους παλμούς της καρδιάς σου, σηκώνεις τα χέρια σου και προχωράς προς την έξοδο κινδύνου. Και δεν υπάρχει καμία έξοδος κινδύνου που να οδηγεί στον Παράδεισο που πλάθεις στο κεφάλι σου κάθε βράδυ πριν πέσεις για ύπνο. Απλά, υπάρχει έξοδος κινδύνου προς το άγνωστο, αφού την ώρα που διαβαίνεις αυτό το Ρουβίκωνα, αφήνεις πίσω σου την Κόλαση ευχόμενος/η να συνεχίσεις να ονειρεύεσαι. Γιατί η πραγματική Κόλαση είναι εκεί που τελειώνει το όνειρο.

Υ.Γ. Η Πανσέληνος σε σύνοδο με τον Κρόνο στο Σκορπιό είναι κάθε στιγμή που θανατώνεις τον εφιάλτη και δίνεις πνοή στο όνειρο. Γιατί αν συμβεί αντίστροφα, τότε δε θα τολμήσεις καν να ακουμπήσεις το πόμολο της εξόδου κινδύνου…