Υπάρχουν άραγε εκπλήξεις στη ζωή; Θα μπορούσες να πιστέψεις πως είναι πιθανό να βρεθείς μπροστά σε δηλώσεις που σε αφήνουν άφωνο/η, πως μπορεί να νιώσεις πως κόβεται η ανάσα σου επειδή βιώνεις κάτι πρωτόγνωρα εντυπωσιακό και θεαματικό; 

Ασφαλώς και θα πιστεύεις πως οι παραπάνω ερωτήσεις αποτελούν φράσεις από μία παλιότερη περίοδο, τότε που η ζωή ήταν πολύ πιο ανέμελη και φυσούσε άνεμος αισιοδοξίας στο διάβα σου. Πιθανότατα να θεωρείς πως είναι προτιμότερο να αποφευχθούν οι εκπλήξεις, αφού τα τελευταία χρόνια δεν είναι ευχάριστες, οπότε θα προτιμούσες να συνεχίσεις να βιώνεις μία ρουτίνα που μοιάζει με σταθερού ρυθμού τρέξιμο πάνω σε κυλιόμενο διάδρομο. Ίσως πάλι να προτιμάς να πέσεις να κοιμηθείς και να ονειρευτείς αυτές τις εκπλήξεις, παρά να τις ζήσεις στο πετσί σου, αφού δε νιώθεις έτοιμος/η και δυνατός/η ώστε να αντέξεις έντονες συγκινήσεις. 

Το θέμα όμως είναι πως αν δεν ευχηθείς αυτό που σκέφτεσαι την περίοδο που μπορούν να συμβούν θαύματα, όπως για παράδειγμα την Τετάρτη 19 Ιουλίου, πότε περιμένεις να το ζητήσεις; Αν δεν τολμήσεις να περπατήσεις πάνω σε τεντωμένο σκοινί την εποχή που αχνοφαίνεται δίχτυ προστασίας από κάτω, πότε σκοπεύεις να το πράξεις; Αν δε δοκιμάσεις να εκφράσεις αυτά που αισθάνεσαι μέσα στην καρδιά σου στο άτομο που βρέθηκε επιτέλους απέναντι σου, πότε θεωρείς πως είναι η κατάλληλη στιγμή; Με λίγα λόγια, υπάρχουν στιγμές που απλά μπορείς να ζήσεις το όνειρο, χωρίς να χρειάζεται να αναζητάς περισσότερες αποδείξεις πως είναι η κατάλληλη ώρα. Απλά δοκιμάζεις και βλέπεις αν πιάνει η ευχή. Και μερικές φορές, η ευχή  μπορεί να πιάσει, αφού πολύ απλά έχει πάψει να είναι μία ευχή, αλλά το επόμενο και μοναδικό βήμα που μπορείς να κάνεις για να ξεφύγεις από τη μιζέρια σου.