– Ξέρεις πόσο εύκολο είναι να κριτικάρεις την αδικία, να στηλιτεύσεις την παρανομία, να παραπονεθείς για την απάτη, να μαλώσεις με τη διαφορετικότητα; Ξέρεις πόσο βολικό είναι να προβάλεις στον καθρέφτη που έχεις απέναντι σου όλα όσα μισείς και θέλεις να απωθήσεις από μέσα σου, να ρίξεις το φταίξιμο σε μία εικόνα και όχι σε μία οντότητα, να βρεις δικαιολογία για την ήττα ή την ατολμία σου, να εστιάσεις στην πληγή και όχι στο τραύμα; 

– Παραληρείς;

– Θα μπορούσα. Θα μπορούσα όμως και να ξύπνησα διαφορετικά και να παλεύω να κατανοήσω γιατί να πρέπει να υπάρχει τιμωρία για κάθε έγκλημα. Αφού το έγκλημα εμπεριέχει ενστικτώδη κίνητρα, ενώ η τιμωρία είναι προϊόν μίας ανθρώπινης διεργασίας που στηρίζεται σε νόμους, κανόνες και την υποκειμενική λογική κάποιου που νομοθετεί και κάποιου που εκτελεί, τότε το έγκλημα είναι μία φυσική πράξη σε μία κοινωνία που έμαθε να δημιουργεί ανθρώπους έτοιμοι να κατασπαράξουν σάρκες και να λεηλατήσουν περιουσίες. 

– Δηλαδή, θέλεις να μου πεις πως επικροτείς μία κοινωνία ζούγκλα; 

– Εξαρτάται από το πως ορίζεις τον όρο ζούγκλα. Βλέπεις, η κοινωνία μας έχει πολλές διαφορές σε σχέση με μερικά χρόνια πριν, οπότε δε θεωρώ πως δε ζούμε σε μία κοινωνία που έχει στοιχεία ζούγκλας. Αλλά, μήπως δεν ήταν ζούγκλα η κοινωνία των περασμένω ετών που επένδυε στην εικόνα, που παρασημοφορούσε την έννοια του as big as it gets, αγνοώντας το μεγαλείο της καρδιάς αλλά μόνο της τσέπης;

Αλλά, αυτό που θέλω να πω είναι πως χάσαμε το δάσος. Τρώμε τόσο χρόνο στο να κριτικάρουμε κοινωνικές αδικίες, να αναλύσουμε μέτρα που σκοτώνουν ένα γνώριμο στυλ ζωής, να αναζητήσουμε ευθύνες και να στήσουμε γκιλοτίνες, που ξεχάσαμε πως η ζωή προχωρά. Σκέφτηκες ποτέ τι θα μάθαινες να ζούσες αν γεννιόσουν σήμερα; Σκέφτηκες πως το φυσιολογικό θα ήταν να δεις οικογένειες με έναν εργαζόμενο; Μπορείς να φανταστείς τη ζωή μέσα από τα μάτια ενός μωρού; Αντιλαμβάνεσαι πως τα μικρά παιδιά θα ζήσουν μία ζωή που δε θα τους φανεί περίεργο αν απουσιάζουν πολυτέλειες από τη ζωή τους που απόλαυσες εσύ; Μπορείς να κατανοήσεις πως οι δύο ταχύτητες στη νέα κοινωνία είναι όσοι γεννιούνται σήμερα που αποκτούν το εφόδιο της αυτοσυντήρησης, που μαθαίνουν να αγαπούν ανιδιοτελώς, που διδάσκονται να εξασκούν το μυαλό τους και όσοι αρνούνται να παραδεχτούν πως το χθες πέθανε;

– Που το πας…;

– Εκεί που πάει μόνο του… Η ζωή αλλάζει, η κοινωνία εξελίσσεται, ο άνθρωπος όμως είναι ο ίδιος. Έχει ανάγκη από νερό, τροφή, ύπνο και συναισθήματα. Όσο πιο πολύ αγωνίζεται να καλύψει τα παραπάνω, τόσο ευκολότερα θα ξεχάσει ή θα αγνοήσει μία ζωή που έζησε τα περασμένα χρόνια και έκανε τον κύκλο της. Αντί λοιπόν να κουνάς το δάχτυλο σε όποιον/α τόλμησε να σταθεί μπροστά στην κούρσα σου προς την υλική ευμάρεια, μήπως να στραφείς προς τα εκεί που κατοικοεδρεύει η ψυχική ευμάρεια; Το ζητούμενο είναι να συνεχίσεις να περπατάς και να βλέπεις μπροστά, όχι να σταματήσεις και να κοιτάζεις προς τα πίσω, εκεί που γκρεμίζονται πολλά που χτίστηκαν όλα τα προηγούμενα χρόνια.

Όταν η Σελήνη βρίσκεται σε όψη αντίθεσης με το Χείρωνα, τότε μπορείς πολύ εύκολα να ρίξεις το φταίξιμο για την πληγή σου κάπου αλλού. Μπορείς όμως να τα βάλεις και με τον εαυτό σου που έδωσε το χώρο σε πλαστά νομίσματα να θεωρηθούν ράβδοι χρυσού. Τι λες, θα πάψεις να εστιάζεις σε ότι παλεύει να σωθεί από τον γκρεμό, ώστε να κοιτάξεις μπροστά εκεί που θα  δημιουργήσεις το νέο σου περιβάλλον διαβίωσης; Και πίστεψε με, έχεις τεράστια δύναμη να φτιάξεις ένα οικοδόμημα που θα ζηλεύουν πολύ επειδή επειδή λούζεται στο φως και όχι στα φώτα από ψεύτικα φλας…