Και αν το άφηνες το χέρι σου από το χέρι του/ης; Και αν έκανες την κίνηση να αρχίσεις να ξετυλίγεις τα δάχτυλα σου γύρω από τα δικά του/ης, αν δοκίμαζες να δείξεις πως θέλεις να φύγεις; Αν τολμούσες να ψιθυρίσεις στο αυτί του/ης πως πνίγεσαι, πως δεν αντέχεις να ζεις μέσα σε ένα πλαίσιο που μοιάζει πλέον με κλειστοφοβικό ασανσέρ; Και αν σου έλεγα πως αυτό το ασανσέρ έχει μόνο κουμπιά προς τα κάτω; Αν σε προειδοποιούσα πως έχει ήδη αρχίσει η κάθοδος, πως δεν υπάρχει επιλογή να αντιστρέψεις την κίνηση προς τα πάνω αν δεν αφήσεις το χέρι σου από το δικό του/ης; Αν σου έλεγα πως όλα τα παραπάνω δεν είναι ένα κακό όνειρο που θα σβήσει για ακόμα μία φορά αύριο το πρωί, αλλά η πραγματικότητα, τότε θα το άφηνες το χέρι σου;

Και αν το άφηνες, από που θα πιανόσουν; Λογική η απορία σου, αφού έχει συνηθίσει να σε στηρίζει ένα ξένο χέρι, να σε ταΐζει κάποιος/α άλλος/η, να ανήκεις σε ένα χώρο που δεν υπάρχει φόβος μήπως μείνεις μόνος/η με τις σκέψεις, αναμνήσεις και φοβίες σου. Αν άφηνες το χέρι θα έπρεπε να πιάσεις ένα άλλο. Και αυτό δε θα έπρεπε να είναι ένα γνώριμο χέρι, να είναι το χέρι που δε χόρτασες όταν το είχες στη ζωή σου, αφού με αυτό τον τρόπο θα μοιάζει σαν να πηδάς από ένα αυτοκίνητο που πάει στον γκρεμό σε ένα άλλο που έχει μείνει στάσιμο μπροστά σε έναν άλλο γκρεμό που κόντεψε να σε πάρει μαζί του κάποια άλλη εποχή.

Και αν απλά πεις πως φοβάσαι να μείνεις μόνος/η, τι νομίζεις πως θα γίνει; Αν απλά δηλώσεις κουρασμένος/η να προσπαθείς να αποδείξεις πως ανήκεις κάπου, επειδή τρέμεις τη στιγμή που θα σου πουν να φτιάξεις το περιβάλλον που θα προσελκύσεις αυτόν/η που σου αξίζει, πως θα αισθανθείς; Αν απλά πεις πως σε εποχές τεράστιας αβεβαιότητας, δεν μπορείς να μένεις μόνος/η σε ένα τεράστιο σπίτι με υπόκωφες σιωπές, τι πιστεύεις πως θα γίνει; Μήπως έτσι ανακαλύψεις πως όλα κάποια στιγμή τελειώνουν;

Δεν είσαι ο/η μόνος/η που σκέφτεται πως είναι ώρα για το άλμα στο κενό. Δεν είσαι ο τρελός/η αυτής της πόλης που αποφάσισε να πετάξει χωρίς αλεξίπτωτο. Δεν είσαι παρανοϊκός/η όταν βλέπεις πως το όχημα που βρίσκεσαι πάει με χίλια σε τοίχο που δεν είναι από αφρολέξ.

Όταν δημιουργείται αυτός ο μεγάλος σταυρός στον άξονα των παρορμητικών ζωδίων (Ουρανός στον Κριό. Βόρειος Δεσμός στο Ζυγό, Σελήνη στον Καρκίνο, Άρης/Πλούτωνας στον Αιγόκερω), τότε είναι φυσικό να νομίζεις πως σε σκίζουν στα τέσσερα κομμάτια, σαν να τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα, και εσύ δεν έχεις άλλη επιλογή παρά να σταθείς αμέτοχος/η στο κέντρο της διασταύρωσης περιμένοντας το τρένο να περάσει από πάνω σου. Αν όμως έκλεινες τα μάτια και άπλωνες το χέρι, προς ποια κατεύθυνση θα ήταν αυτό; Γιατί αν απλά πιστεύεις πως μένοντας αμέτοχος/η και σαστισμένος/η μπροστά στις εξελίξεις που σε ξεπερνούν ενίοτε, θα βρεθεί ένα χέρι να σε σώσει, νομίζω πως πλανάσαι πλάνην οικτρά. Θα βρεθεί ένα χέρι, μόνο όταν δείξεις πως θέλεις να απλώσεις το χέρι για να κινηθείς προς τα κάπου.

Όταν η Σελήνη από τον Καρκίνο, την Τρίτη 11 Νοεμβρίου παίζει κρυφτό με τη σύνοδο Άρη/Πλούτωνα από τον Αιγόκερω, θα πρέπει να ξεκαθαρίσει αν θέλει να τη βρουν ή όχι. Γιατί αν θέλει να την ανακαλύψουν ένας Άρης και ένας Πλούτωνας που δεν ενδιαφέρονται για εκείνη όπως συνήθισαν να τη βλέπουν, τότε είναι σαν να παίζει κρυφτό με τη σκιά της, που πάντα θα την κουβαλά μαζί της, άρα και πάντα θα την ανακαλύπτει. Η σκιά θα είναι πάντα εκεί, αλλά το χέρι για να τραβήξει τη Σελήνη σε ένα δωμάτιο θα εμφανιστεί μόνο αν η Σελήνη κοιτάξει προς την αντίθετη κατεύθυνση της σκιάς.